Over de betekenis van de getallen 1 tot en met 10, 12, 40, 70, 144.000 en 666, gematria en de vraag waar Bijbelse getallensymboliek ophoudt en moderne numerologie begint

Hoe verder ik in deze blogserie kom, hoe vaker ik ontdek dat onderwerpen die binnen bepaalde christelijke kringen heel snel als spiritueel, occult of verkeerd worden bestempeld, in de Bijbel zelf veel genuanceerder liggen. Dat zag ik eerder bij energie en handoplegging, daarna bij edelstenen en mineralen, en bij getallen gebeurt eigenlijk precies hetzelfde. Zodra het woord numerologie valt, ontstaat bij sommige mensen direct weerstand, terwijl de Bijbel zelf vol staat met getallen die duidelijk meer doen dan alleen vertellen hoeveel mensen, dagen, jaren of stenen er waren.

Zeven dagen, twaalf stammen van Israël, twaalf apostelen, veertig dagen in de woestijn, zeventig oudsten, tien geboden, zeven gemeenten, zeven zegels, zeven bazuinen, twaalf poorten, twaalf fundamenten, 144.000 verzegelden en natuurlijk het beroemde getal 666, het zijn er zoveel dat ik het steeds interessanter ben gaan vinden om te onderzoeken waarom bepaalde getallen steeds opnieuw terugkomen en wat ze binnen hun oorspronkelijke context betekenden.

Tegelijkertijd betekent dat niet dat de Bijbel daarmee automatisch alles bevestigt wat tegenwoordig onder numerologie wordt verstaan, zoals het berekenen van een levenspadgetal uit je geboortedatum of het verbinden van terugkerende kloktijden aan persoonlijke boodschappen. Ook hier wil ik niet vanuit het ene uiterste in het andere schieten, niet alles meteen occult verklaren, maar ook niet iedere moderne betekenis achteraf Bijbels proberen te maken. De interessantere vraag is voor mij opnieuw: wat staat er werkelijk, welke patronen zijn aantoonbaar aanwezig en welke betekenis hebben mensen daar later zelf aan toegevoegd?

Numerologie of Bijbelse getallensymboliek?

Eigenlijk is het woord numerologie niet altijd de beste omschrijving voor wat we in de Bijbel zien, Bijbelse getallensymboliek is vaak nauwkeuriger. Sommige getallen keren namelijk zo opvallend terug binnen verhalen, wetten, rituelen en visioenen dat ze duidelijk een symbolische lading kunnen krijgen, maar dat betekent niet dat ieder getal automatisch een verborgen boodschap bevat.

Soms is twaalf gewoon twaalf, soms is veertig een tijdsaanduiding en soms blijkt juist uit de opbouw van een tekst dat de schrijver bewust met het getal speelt. Dat onderscheid vind ik belangrijk, want anders ontstaat al snel een soort getallenwoordenboek waarin ieder cijfer altijd en overal exact dezelfde betekenis zou hebben, terwijl de Bijbel zo niet werkt.

Zelfs betekenissen die in christelijke numerologische tradities vaak aan de getallen één tot en met tien worden gegeven, moeten daarom vooral als terugkerende associaties gelezen worden en niet als absolute regels.

1 Eenheid en eenheid met God

Het getal één wordt vaak verbonden aan eenheid, uniciteit en het ene. Dat past bij de centrale Joodse geloofsbelijdenis: “De HEER is één”, maar ook in het Nieuwe Testament wordt één gebruikt wanneer er gesproken wordt over eenheid, één lichaam, één Geest, één geloof en het één worden van mensen.

Dat betekent natuurlijk niet dat iedere één in de Bijbel een diepere betekenis heeft, maar de verbinding tussen één en eenheid ligt wel heel natuurlijk in de taal zelf. Juist in een Bijbel die ontstond binnen een Joodse traditie waarin de eenheid van God zo centraal staat, krijgt dat extra betekenis.

2 Verbinding, getuigenis, maar soms ook tegenstelling

Twee kan verschillende kanten opgaan, het kan staan voor verbinding en partnerschap, zoals twee mensen die samen één vlees worden of Jezus die zijn leerlingen twee aan twee uitzendt, maar twee kan juist ook tegenstelling zichtbaar maken, twee wegen, twee heren of twee keuzes.

Een ander belangrijk Bijbels motief is dat een zaak door twee of meer getuigen bevestigd wordt. Daardoor kan twee ook verbonden worden aan getuigenis en bevestiging.

Juist dit getal laat al zien waarom we voorzichtig moeten zijn met vaste betekenissen, twee kan eenheid en samenwerking benadrukken, maar in een andere tekst juist contrast en scheiding, de context bepaalt welke laag relevant is.

3 Volheid, bevestiging en de derde dag

Drie komt opvallend vaak terug in Bijbelse verhalen, vooral de “derde dag” heeft regelmatig betekenis als moment waarop iets verandert, zichtbaar wordt of tot een beslissend punt komt. Voor christenen krijgt dat natuurlijk een bijzondere lading door de opstanding van Jezus op de derde dag, daarnaast wordt drie binnen de christelijke traditie verbonden met Vader, Zoon en Heilige Geest.

Toch vind ik het belangrijk om niet achteraf iedere drie uit het Oude Testament automatisch als verwijzing naar de Drie-eenheid te lezen, die teksten ontstonden binnen een Joodse context. Wat we wel kunnen zien is dat drie regelmatig gebruikt wordt als literaire structuur en als een vorm van bevestiging, voltooiing of omslag.

4 Schepping, aarde en de wereld

Vier wordt vaak verbonden aan de geschapen wereld, we kennen de vier windrichtingen, in Bijbelse taal de vier hoeken van de aarde en in Openbaring bijvoorbeeld de vier levende wezens rond de troon. Ook de vier winden komen meerdere keren voor als beeld van alle richtingen van de aarde.

Daaruit is later de bredere symbolische verbinding tussen vier, schepping en wereld ontstaan. Ook hier geldt dat de Bijbel nergens een woordenlijst geeft waarin simpelweg staat “vier betekent schepping”, maar het patroon is begrijpelijk vanuit de beelden waarin het getal voorkomt.

5 Genade en goedheid, maar met meer voorzichtigheid

Vijf wordt in christelijke getallensymboliek vaak verbonden met genade en Gods goedheid. Daarbij worden allerlei verbanden gelegd, zoals de vijf broden waarmee Jezus een grote menigte voedde en groepen van vijf die in verschillende teksten terugkomen.

Hier zou ik persoonlijk wel wat voorzichtiger mee zijn dan bij bijvoorbeeld zeven of twaalf, want de Bijbelse tekst zelf legt nergens rechtstreeks de regel vast dat vijf altijd genade betekent. Het is vooral een betekenis die binnen latere christelijke numerologische uitleg populair is geworden.

Dat maakt het niet waardeloos om het verband te onderzoeken, maar het betekent wel dat we onderscheid mogen maken tussen een duidelijk Bijbels patroon en een latere interpretatietraditie.

6 De mens, arbeid en onvolledigheid

Zes wordt vaak met de mens verbonden, omdat de mens volgens Genesis op de zesde dag wordt geschapen en zes dagen gegeven zijn voor arbeid voordat de zevende dag als rustdag volgt. Daardoor ontstaat een interessant contrast tussen zes en zeven, zes hoort bij het werken en het menselijke, zeven bij het voltooide ritme en de rust.

Later wordt zes in christelijke symboliek daarom ook wel verbonden met menselijke onvolmaaktheid, juist omdat het als het ware één stap vóór zeven blijft steken. Dat speelt natuurlijk sterk mee wanneer we bij 666 uitkomen, maar het is te eenvoudig om te zeggen dat iedere zes in de Bijbel daarom negatief zou zijn.

7 Voltooiing, heelheid en heilig ritme

Zeven is waarschijnlijk het sterkste voorbeeld van Bijbelse getallensymboliek. Het begint al met het scheppingsverhaal, zes dagen van scheppen gevolgd door de zevende dag van rust, daarna komt het getal steeds opnieuw terug in sabbat, feesten, rituelen, perioden van zeven jaar en uiteindelijk het jubeljaar na zeven maal zeven jaren.

In Openbaring wordt het nog duidelijker, zeven gemeenten, zeven kandelaars, zeven sterren, zeven zegels, zeven bazuinen en zeven schalen. Dat is moeilijk als toeval te lezen, zeven functioneert daar bewust als onderdeel van de symbolische structuur.

Daarom wordt zeven vaak verbonden aan voltooiing, heelheid, heiligheid en een door God gegeven orde. Niet omdat het cijfer zeven zelf een magische kracht bezit, maar omdat de Bijbelse verhalen het steeds opnieuw binnen die patronen gebruiken.

8 Een nieuw begin

Acht wordt binnen christelijke getallensymboliek vaak verbonden aan een nieuw begin. Acht mensen overleven volgens 1 Petrus de zondvloed in de ark en beginnen als het ware opnieuw, de besnijdenis vindt volgens de wet plaats op de achtste dag en de dag na de zevende dag is tegelijkertijd de eerste dag van een nieuwe week.

Voor christenen krijgt dat laatste nog een extra laag doordat de opstanding van Jezus op de eerste dag van de week wordt geplaatst, waardoor vroege christelijke tradities die eerste dag soms ook als een soort “achtste dag” zijn gaan zien, een dag die na de voltooiing van de zeven een nieuwe werkelijkheid opent.

Ook hier hebben we dus vooral te maken met een latere symbolische lijn die uit verschillende Bijbelse patronen is opgebouwd, niet met een tekst waarin letterlijk staat dat acht altijd “nieuw begin” betekent.

9 Volheid, vrucht en soms oordeel

Negen is opnieuw een getal waarbij de interpretaties minder eenduidig zijn. Binnen christelijke numerologische tradities wordt negen onder andere verbonden met geestelijke vrucht, omdat Paulus in Galaten negen aspecten van de vrucht van de Geest noemt, liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof of trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

Sommige uitleggers verbinden negen daarnaast met voltooiing of oordeel, bijvoorbeeld doordat Jezus volgens de evangeliën rond het negende uur sterft. Toch is ook hier voorzichtigheid nodig, negen heeft in de Bijbel niet zo'n duidelijke, doorlopende symbolische functie als zeven of twaalf.

Voor mij is dat juist interessant, want het voorkomt dat we van ieder getal een vast spiritueel etiket maken.

10 Orde, verantwoordelijkheid en de wet

Tien heeft veel duidelijkere Bijbelse associaties, het bekendste voorbeeld zijn natuurlijk de tien geboden, daarnaast vinden we groepen van tien en het begrip tiende of tienden. Daardoor wordt tien vaak verbonden aan orde, verantwoordelijkheid, volledigheid binnen een bepaalde structuur en in christelijke symboliek ook sterk aan de wet.

Tien vingers maken tellen bovendien tot iets heel natuurlijks, waardoor tien in veel culturen al vroeg een basiseenheid werd. Dat betekent dat niet iedere tien een goddelijke code hoeft te zijn, maar de tien geboden geven het getal binnen de Bijbelse traditie wel een heel herkenbare plaats.

11 Tussen orde en volledigheid

Elf wordt soms verbonden met wanorde of een situatie waarin iets niet compleet is, bijvoorbeeld doordat er na het wegvallen van Judas tijdelijk elf apostelen overblijven voordat Matthias als twaalfde wordt gekozen. Toch zou ik hier opnieuw voorzichtig mee zijn, want de Bijbel geeft elf nergens als algemene aanduiding voor wanorde.

Het is een mooi voorbeeld van hoe makkelijk een patroon achteraf een vaste betekenis kan krijgen, terwijl de oorspronkelijke tekst die stap zelf niet maakt.

12 Israël, gemeenschap en bestuur

Twaalf is daarentegen één van de sterkste Bijbelse getallen, twaalf stammen van Israël, twaalf stenen op het borstschild van de hogepriester en later twaalf apostelen rond Jezus. Dat Jezus precies twaalf apostelen kiest is tegen de achtergrond van Israël moeilijk als een toevallig aantal te zien, het roept onmiddellijk het beeld van de twaalf stammen op.

In Openbaring komt het vervolgens allemaal samen, twaalf poorten met de namen van de stammen, twaalf fundamenten met de namen van de apostelen en twaalf verschillende edelstenen. Daarmee sluit dit deel rechtstreeks aan op mijn vorige blog, waarin ik schreef over de edelstenen van de hogepriester en van het Nieuwe Jeruzalem.

Twaalf wordt daarom vaak verbonden met Gods volk, gemeenschap, orde en bestuur, hier is de symboliek veel sterker in de teksten zelf verankerd dan bij sommige andere getallen.

40 Beproeving, overgang en voorbereiding

Veertig is opnieuw een getal dat zo vaak in vergelijkbare situaties terugkomt dat de symbolische verbinding bijna vanzelf ontstaat. Het regent veertig dagen en nachten tijdens de zondvloed, Mozes verblijft veertig dagen op de Sinaï, Israël trekt veertig jaar door de woestijn, Elia reist veertig dagen naar de Horeb en Jezus verblijft veertig dagen in de woestijn.

Veertig wordt daardoor vaak verbonden met beproeving, voorbereiding, overgang en een periode waarin iets wordt gevormd voordat een volgende fase begint. Niet iedere veertig hoeft exact dezelfde betekenis te hebben, maar de herhaling zorgt ervoor dat een nieuwe periode van veertig dagen voor een Bijbelse lezer automatisch oudere verhalen kan oproepen.

Dat vind ik eigenlijk een van de mooiste kanten van Bijbelse symboliek, verhalen praten als het ware met eerdere verhalen.

50 Vrijheid, jubeljaar en Pinksteren

Ook vijftig verdient eigenlijk een plaats in dit overzicht. Na zeven maal zeven jaren volgde volgens Leviticus het vijftigste jaar, het jubeljaar, waarin vrijheid, herstel en het terugkeren van bezit centraal stonden. In het Nieuwe Testament wordt Pinksteren gevierd op de vijftigste dag na Pasen, de naam Pentecost betekent letterlijk vijftigste.

Ook hier zie je hoe tijd en getallen onderdeel worden van een groter religieus ritme, niet als losse magie, maar als dragers van herinnering en betekenis.

70 en 72 Een groter geheel

Zeventig komt op verschillende plaatsen terug, waaronder de zeventig oudsten die Mozes bijstaan en de zeventig jaren die met de Babylonische ballingschap verbonden worden. In latere Joodse tradities ontstaat bovendien het beeld van zeventig volkeren van de wereld.

In Lukas lezen we afhankelijk van het oude handschrift over zeventig of tweeënzeventig leerlingen die door Jezus worden uitgezonden. Dat er verschillende oude lezingen bestaan vind ik juist een goede waarschuwing tegen het bouwen van heel stellige numerologische systemen, want soms weten we eenvoudigweg niet eens met absolute zekerheid welk getal oorspronkelijk in een bepaalde tekst stond.

144.000 Twaalf maal twaalf maal duizend

Dan komen we bij een getal dat in sommige christelijke tradities heel letterlijk wordt geïnterpreteerd, de 144.000 uit Openbaring. Johannes beschrijft twaalfduizend verzegelden uit ieder van twaalf stammen, samen 144.000.

Wie naar de literaire structuur kijkt ziet onmiddellijk twaalf maal twaalf maal duizend, midden in een boek dat voortdurend met symbolische getallen werkt. Veel uitleggers zien daarom een symbolisch beeld van Gods volk of van volledigheid, andere geloofstradities lezen het aantal veel letterlijker.

Wie naar de opbouw van dat getal kijkt, ziet iets bijzonders: twaalf maal twaalf maal duizend. Dat is interessant, omdat twaalf door de hele Bijbel heen steeds opnieuw verbonden wordt met Gods volk, eerst met de twaalf stammen van Israël en later met de twaalf apostelen. Ook duizend wordt in Bijbelse teksten regelmatig gebruikt als aanduiding van een zeer groot aantal, omvang of volheid. Vanuit die literaire en symbolische manier van lezen zien veel uitleggers de 144.000 daarom niet uitsluitend als een exact aantal personen, maar als een beeld van volledigheid, heelheid of het volledige volk van God.

Dat wordt extra interessant wanneer je verder leest. Direct na de opsomming van de 144.000 schrijft Johannes in Openbaring 7:9 dat hij een grote menigte ziet “die niemand tellen kon”, afkomstig uit alle landen, stammen, volken en talen. In Openbaring 14 verschijnen de 144.000 opnieuw, ditmaal samen met het Lam op de berg Sion. Zij worden daar onder andere “eerstelingen voor God en het Lam” genoemd. Ook dat woord roept vragen op, want eerstelingen waren in de Bijbelse wereld het eerste deel van een grotere oogst, waardoor sommige uitleggers hierin opnieuw een aanwijzing zien dat het getal vooral een symbolische betekenis heeft.

Toch wordt het getal niet binnen iedere geloofstraditie symbolisch gelezen. De Jehova’s Getuigen nemen de 144.000 bijvoorbeeld letterlijk en leren dat precies 144.000 mensen een hemelse bestemming hebben en samen met Christus zullen regeren, terwijl de grote menigte uit Openbaring 7 volgens hun uitleg een andere groep vormt die eeuwig op aarde zal leven. Die specifieke tweedeling wordt niet letterlijk in één vers zo uitgesproken, maar ontstaat uit hun manier van uitleggen en het met elkaar verbinden van verschillende teksten uit Openbaring en andere Bijbelboeken.

Juist daarin zie je hoe verschillend Bijbelse getallen kunnen worden gelezen. De één ziet 144.000 als een exact aantal mensen, de ander ziet vooral de symbolische structuur van twaalf maal twaalf maal duizend. Wat voor mij vooral interessant is, is dat het getal duidelijk niet zomaar uit de lucht komt vallen, het bouwt rechtstreeks voort op de betekenis van twaalf die door de hele Bijbel heen terugkomt. Daarmee wordt de vraag misschien niet alleen hoeveel mensen Johannes bedoelde, maar vooral wat hij met die zorgvuldig opgebouwde getallensymboliek wilde vertellen.

 

153 vissen, toeval of meer?

In Johannes 21 wordt na de opstanding heel specifiek verteld dat de leerlingen 153 grote vissen vangen. Juist omdat het aantal zo precies wordt genoemd, hebben uitleggers zich eeuwenlang afgevraagd of daar een diepere betekenis achter zit.

Er zijn talloze berekeningen en theorieën voor bedacht, van getallenreeksen tot gematria en symbolische verwijzingen naar volken, maar er bestaat geen algemeen aanvaarde verklaring waarom Johannes precies 153 noemt. Het kan symbolisch zijn, het kan een literaire bedoeling hebben en het kan simpelweg een herinnerd aantal zijn.

Voor mij is 153 daarom juist een prachtig voorbeeld van de grens van ons weten, niet ieder opvallend getal hoeven we koste wat kost op te lossen.

666: Hier vraagt de Bijbel zelf om te rekenen

En dan natuurlijk 666, waarschijnlijk het bekendste en meest beladen Bijbelse getal van allemaal. In Openbaring 13 wordt het het getal van het beest genoemd en daar gebeurt iets bijzonders, de tekst vraagt de lezer namelijk zelf om inzicht en om het getal te berekenen, omdat het het getal van een mens of menselijke naam is.

Daar komen we terecht bij een gebruik dat in de oudheid heel normaal kon zijn, letters konden namelijk ook getalswaarden vertegenwoordigen. Wanneer een naam uit letters bestond, kon je de waarden van die letters bij elkaar optellen.

Een van de bekendste historische verklaringen voor 666 is de naam Nero Caesar, wanneer een bepaalde vorm van die naam in Hebreeuwse letters wordt geschreven en de letterwaarden worden opgeteld, komt men op 666. Interessant genoeg bestaan er oude handschriften van Openbaring waarin 616 staat, en ook dat kan verklaard worden door een andere spelling van Nero's naam.

Daarmee is natuurlijk niet ieder raadsel van Openbaring opgelost, maar het laat wel zien dat rekenen met letterwaarden niet iets is wat moderne New Age-bewegingen achteraf hebben uitgevonden, de schrijver van Openbaring lijkt zijn lezers juist expliciet uit te nodigen om zo'n getal te begrijpen.

Gematria: Letters die óók getallen zijn

Daarmee komen we bij gematria. Hebreeuwse en Griekse letters konden als cijfers gebruikt worden, waardoor woorden een numerieke waarde konden krijgen. Later ontstonden uitgebreide Joodse en christelijke tradities waarin zulke waarden werden vergeleken en verbanden tussen woorden werden gezocht.

Dat betekent niet dat ieder woord in de Bijbel een geheime numerieke code bevat, gematria kan namelijk ook heel snel doorschieten, wanneer je lang genoeg rekent en verschillende spellingen, talen en methoden combineert kun je uiteindelijk bijna altijd wel een opvallend patroon vinden.

Maar dat maakt het historische verschijnsel zelf niet onzin. Bij 666 hebben we zelfs een Bijbeltekst waarin expliciet sprake is van het berekenen van een naamgetal, waardoor het onderzoeken van zulke oude letterwaarden juist relevant wordt voor het begrijpen van de tekst.

En dan 888, het getal dat later met Jezus verbonden werd

Binnen christelijke gematria is ook 888 bekend geworden, omdat de Griekse naam Iēsous, Jezus, met een bepaalde gebruikelijke manier van het optellen van Griekse letterwaarden op 888 uitkomt. Vanwege de traditionele verbinding tussen acht en een nieuw begin hebben latere christelijke uitleggers daar veel symboliek in gezien.

Ik vind het een fascinerend gegeven, maar ook hier wil ik het onderscheid blijven maken, het Nieuwe Testament zelf zegt nergens: “888 is het getal van Jezus en betekent een nieuw begin”. Dat is een latere numerologische interpretatie die voortbouwt op het Griekse lettersysteem en bestaande christelijke symboliek.

Juist door dat eerlijk te benoemen wordt het wat mij betreft niet minder interessant, maar wel zuiverder.

Wanneer wordt Bijbelse symboliek moderne numerologie?

Daar ligt voor mij uiteindelijk de belangrijkste scheidslijn. Wanneer iemand tegenwoordig numerologie gebruikt om op basis van zijn geboortedatum een levenspadgetal, zielsgetal of persoonlijkheidsgetal te berekenen en daar persoonlijke eigenschappen of voorspellingen aan verbindt, spreken we over een ander systeem dan de getallensymboliek die we in de Bijbel tegenkomen.

De Bijbel leert nergens dat ik mijn geboortedatum bij elkaar moet optellen om mijn levensdoel te achterhalen. Dat betekent niet dat iemand persoonlijk geen betekenis aan zo'n moment kan geven, mensen geven voortdurend betekenis aan muziek, dromen, data, namen, gebeurtenissen en symbolen, maar persoonlijke betekenis is nog iets anders dan aantonen dat een universele geestelijke wet bestaat.

Ons brein is bovendien bijzonder goed in patroonherkenning, zodra een bepaald getal belangrijk voor ons wordt, zien we het ineens overal. Dat alleen al vind ik een goede reden om nieuwsgierig te blijven zonder iedere herhaling onmiddellijk als bovennatuurlijke boodschap te interpreteren.

Maar betekenis geven aan getallen is niet automatisch occult

Aan de andere kant vind ik het net zo vreemd om te zeggen dat ieder zoeken naar de betekenis van een getal occult zou zijn, want dan zouden we een behoorlijk deel van de Bijbel zelf moeten negeren.

De Bijbelschrijvers gebruiken zeven, twaalf en andere getallen duidelijk om structuur en symboliek aan teksten te geven, Openbaring vraagt zelfs om 666 te berekenen en Joodse en christelijke interpretatietradities hebben zich eeuwenlang beziggehouden met cijfers, letters, patronen en woordspelingen.

Opnieuw zie ik alles wat met getallen te maken heeft als duister afwijzen te kort door de bocht. Daartussen ligt een veel interessanter gebied van taal, geschiedenis, cultuur, symboliek en menselijke patroonherkenning.

De Bijbel is veel symbolischer dan ik vroeger besefte

Wat ik door deze hele zoektocht steeds sterker ben gaan zien, is hoe rijk de Bijbel eigenlijk aan symboliek is. Een lam, een herder, brood, wijn, water, olie, vuur, bomen, bergen, sterren, edelstenen, kleuren en getallen kunnen allemaal betekenis dragen die verder gaat dan het letterlijke voorwerp.

We vinden dat bij beeldspraak heel normaal, wanneer Jezus zegt “Ik ben de deur” denkt niemand dat Hij letterlijk van hout was met een deurklink eraan, we begrijpen onmiddellijk dat taal verschillende lagen kan hebben. Toch lijkt er soms weerstand te ontstaan zodra we erkennen dat ook een getal of een steen binnen een tekst symbolische betekenis kan hebben.

Voor mij betekent symbolisch lezen niet dat ik de Bijbel minder serieus neem, eigenlijk is het tegenovergestelde gebeurd, ik ben teksten juist serieuzer gaan bekijken, inclusief de taal, cultuur, geschiedenis, literaire vormen en de wereld waarin ze geschreven werden.

Wat zegt de Bijbel dan werkelijk over getallen?

Wanneer ik alles naast elkaar leg, zie ik dat getallen in de Bijbel soms gewoon aantallen zijn, maar op andere plaatsen duidelijk onderdeel worden van een groter patroon of een symbolische functie krijgen. Eén kan eenheid benadrukken, twee verbinding of getuigenis, drie kan een moment van voltooiing of omslag markeren, vier wordt verbonden met de wereld, vijf wordt in latere christelijke uitleg vaak met genade verbonden, zes met de mens en zijn arbeid, zeven heel duidelijk met voltooiing en heilig ritme, acht met een nieuw begin, negen met volheid, vrucht of oordeel en tien met orde, verantwoordelijkheid en wet, maar niet al deze verbindingen zijn even sterk of even rechtstreeks in de Bijbel zelf vastgelegd.

Daarnaast krijgen vooral twaalf, veertig, vijftig, zeventig en symbolische getallen als 144.000 en 666 een duidelijke plaats binnen grotere Bijbelse patronen.

Voor mij gaat deze zoektocht daarom steeds minder over de vraag of iets wel of niet “mag” en steeds meer over de vraag waar onze overtuigingen eigenlijk vandaan komen, staat iets werkelijk in de Bijbel, behoort het tot een oude Joodse of christelijke interpretatietraditie, is het veel later ontstaan of hebben we iets zo vaak horen zeggen dat we automatisch aannemen dat God het zelf zo heeft gezegd?

Misschien is de interessantere vraag dan ook niet of getallen betekenis mogen hebben, maar hoe we kunnen onderscheiden welke betekenis werkelijk uit de tekst en haar context naar voren komt, en welke betekenis wij er later zelf aan hebben gegeven.

In deel 8 ga ik verder met energie in de handen en Reiki

In het volgende deel kom ik terug bij een onderwerp dat voor mij heel persoonlijk is, de energie en warmte die ik als kind al in mijn handen kon voelen en mijn latere kennismaking met Reiki. Ik ga daarin kijken naar Mikao Usui, de oorsprong en geschiedenis van Reiki, de verhalen over christelijke invloeden, wat daarvan historisch wel en niet aantoonbaar is en waarom iets als handoplegging binnen het christendom heel vertrouwd kan zijn, terwijl Reiki soms vrijwel onmiddellijk als occult wordt bestempeld.

Wil je verder verdiepen?

Herken je iets in deze blogserie en wil je onderzoeken wat bepaalde overtuigingen, ervaringen of oude patronen met jou doen, dan ben je welkom bij Praktijk Innersense. In mijn begeleiding werk ik lichaamsgericht en systemisch, met aandacht voor bewustwording, grenzen, veiligheid in het lichaam en zenuwstelselregulatie.

Wil je na het lezen verder verdiepen, begeleiding ontvangen in een individuele sessie of kennismaken met mijn programma Bedding? Kijk dan verder op mijn website voor de mogelijkheden of neem contact met mij op.

De volgende en voorlopige laatste blog in deze serie:

Deel 12 Kun je de Bron in jezelf voelen?

Auteur:

Praktijk Innersense Maurik

Anne Marie Appeldoorn

Gepubliceerd oktober 2026